Με κεντρικό σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», η σημερινή «μαύρη» επέτειος, θα βρει τον κόσμο στις επάλξεις. Αυτό που θα ζήσουμε στους δρόμους, στις πλατείες, θα είναι κάτι μεγαλειώδες. Μοναδικό. Για τις 57 ψυχές…
28 Φεβρουαρίου 2025. Συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια σε όλη την χώρα για την «μαύρη» επέτειο της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών. Δύο χρόνια μετά την ανείπωτη εθνική τραγωδία, η κοινωνία θέλει να αποδώσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής στις αδικοχαμένες ψυχές, με την παρουσία της στο Σύνταγμα αλλά και σε όλες τις πόλεις της χώρας. Αύριο, θα ξημερώσει η 28η Φεβρουαρίου και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας πρόκειται να καταγραφεί μια μαζικά πρωτόγνωρη κατάσταση.
Κόντρα στο αφήγημα της πολιτικής αποσταθεροποίησης και της κινδυνολογίας, άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας και πολιτικής τοποθέτησης, θα γίνουν ο καθένας τους, οργανικό κομμάτι των συγκεντρώσεων, εκφράζοντας την αγανάκτηση, την απογοήτευση και την οργή τους. Στον απόηχο των συνεχών αποκαλύψεων που έρχονται στο φως και λειτουργούν ως καταπέλτης για την Κυβέρνηση, η ανάγκη της κοινωνίας για απονομή δικαιοσύνης είναι πιο επιτακτική από ποτέ και παίρνει μορφή και δύναμη μέσα από τις κινητοποιήσεις.
Ποτέ άλλοτε, ούτε καν στα… σκοτεινά χρόνια των μνημονίων, δεν υπήρξε τέτοια κινητοποίηση από τους πολίτες, από τους φορείς, από τις συλλογικότητες, από τους πάντες. Κλειστά μαγαζιά κάθε είδους, οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς, είτε για όλη τη μέρα, είτε για κάποιες ώρες δήλωσε συμμετοχή στο πάνδημο πένθος.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης, οποιασδήποτε κομματικής προέλευσης θα είναι στους δρόμους. Στο Άγαλμα Βενιζέλου, στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης, στην Αθήνα, αλλά και σε κάθε πόλη της χώρας, ζητώντας… οξυγόνο, ζητώντας ασφάλεια, ζητώντας δικαιοσύνη.
Ουδείς δε θα πρέπει να προσπαθήσει να βάλει… ταμπέλες, να χρωματίσει το μεγαλείο του κόσμου. Είναι ξεκάθαρο. Όποιος πάει την Παρασκευή με «σημαία» σε δρόμους και πλατείες, θα χάσει την κοινωνία! Όποιος τολμήσει να… καπελώσει όλο αυτό το μεγάλο που έχει χτιστεί το περασμένο διάστημα, κακό του κεφαλιού του.
Τρεις γενιές ανθρώπων, μικροί, μεγάλοι, παιδιά, έφηβοι, μαθητές, σπουδαστές, εργαζόμενοι, μητέρες, πατεράδες, παππούδες, γιαγιάδες, ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους, για την πληγή είναι τέτοια, που δεν τους αφήνει το περιθώριο να στέκουν απλοί θεατές.
