O Στέφανος Μπορμπόκης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών νικημένος από τη νόσο Αλτσχάιμερ, ήταν ένας ποδοσφαιριστής που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και άφησε ανεξίτηλες εικόνες φορώντας τη φανέλα του ΠΑΟΚ, από το 1985 έως και το 1994.
Ο ΠΑΟΚ της συγκεκριμένης εποχής σφυρηλάτησε αυτό το απροσδιόριστο του dna του που τον συντροφεύει 100 χρόνια. Ήταν ανέκαθεν ομάδα που αγνοούσε κινδύνους, ομάδα που είναι μεγάλη επειδή έτσι, ομάδα που έπλαθε τους δικούς της ήρωες, το μέγεθος των οποίων δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν όλοι οι άλλοι.
Μικρό παιδί, στα 16 του χρόνια, ο Στέφανος άφησε το Άνω Μητρούσι Σερρών, όπου γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1966, και μαζί μ’ ένα φίλο του κυνήγησαν το όνειρο: να παίξουν στον ΠΑΟΚ. Στα καλοκαιρινά δοκιμαστικά ο αείμνηστος Αρίστος Φουντουκίδης επέλεξε αρχικά το φίλο του και εκείνος αναγκάστηκε να έρθει να δοκιμαστεί εκ νέου μέχρι να ανάψει το «πράσινο φως» για τη δεύτερη ομάδα.
Εκεί, έμεινε δυόμιση χρόνια. Πάλεψε σκληρά. Προσπάθησε. Αγωνιζόμενος ως επιθετικός ξεχώρισε για το ταλέντο, τη φαντασία και την τεχνική του, αποτελώντας έναν από τους πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που ανέδειξε η Βόρεια Ελλάδα. Παράλληλα, κέντρισε το ενδιαφέρον του Τάις Λίμπρεχτς, ο προπονητής που τον καθιέρωσε στο δεξί άκρο της «ασπρόμαυρης» επίθεσης.
Στα χρόνια των ‘90s, σ’ ένα τοίχο επί της Γρηγορίου Λαμπράκη, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την Άνω Τούμπα απ’ άκρη σε άκρη, υπήρχε ένα σύνθημα γραμμένο με μαύρη μπογιά: «Καλώς ήρθες ήρωα! 0-1».
Για πολλά χρόνια το έβλεπες από παντού, κανείς δεν τολμούσε να το σβήσει, έμοιαζε, αλλά δεν ήταν, το «ευχαριστώ» κάποιων φίλων του ΠΑΟΚ στον «ήρωα του Μέχελεν», o οποίος πάντως δεν έμενε κάπου εκεί κοντά.
Ο Στέφανος Μπορμπόκης ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά μέσα από τα τμήματα υποδομής του ΠΑΟΚ και φόρεσε την πρώτη ομάδα σε μια περίοδο με έντονο ελληνικό στοιχείο. Την τελευταία αγωνιστική της σεζόν 1985-86 κατέγραψε την πρώτη του συμμετοχή στην Α’ Εθνική απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα, μπαίνοντας στο 62ο λεπτό και ανοίγοντας έναν κύκλο σχεδόν δέκα ετών.
Ήρθε στον ΠΑΟΚ σε ηλικία 16 ετών, έγινε επαγγελματίας μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1985 και μέχρι το 1994 αποτέλεσε σταθερή παρουσία, με 277 συμμετοχές και 43 γκολ. Σε μια εποχή που η διάρκεια και η συνέπεια δεν ήταν δεδομένες.
Τη σεζόν 1987-88 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας με εννέα γκολ στο πρωτάθλημα.
Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλά επαγγελματική. Έμεινε κοντά στον σύλλογο και μετά το τέλος της καριέρας του. Όπως έγραψε η ΠΑΕ, «η σχέση του Στέφανου με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλά επαγγελματική. Παρέμεινε δίπλα του, δείχνοντας ενδιαφέρον και αγάπη».
Ακόμη πιο βαριά τα λόγια των βετεράνων. «Δεν χάσαμε απλά έναν συμπαίκτη. Χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο», έγραψαν οι πρώην συμπαίκτες του.
Με την Εθνική Ελλάδας κατέγραψε 29 συμμετοχές και έξι γκολ, ενώ υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων που έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1988.
Η πορεία του συνεχίστηκε στον Εδεσσαϊκό, στον Ηρακλή με 60 συμμετοχές και 10 γκολ, στον Άρη και ολοκληρώθηκε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε και με τις τέσσερις ομάδες της Θεσσαλονίκης σε επαγγελματικές κατηγορίες.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι αριθμοί. Και μένουν οι εικόνες. Ένα «7» στην πλάτη. Μια χαίτη να ανεμίζει. Και μια εποχή που, μέσα στις δυσκολίες, είχε κι αυτή τη δική της περηφάνια.
Αντίο στον Στέφανο Μπορμπόκη, έναν ήρωα μιας εποχής που δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.
