Το ημερολόγιο έγραφε 24 Σεπτεμβρίου 2005. Το ρολόι στο Βελιγράδι έδειχνε έξι δευτερόλεπτα και η Γαλλία βρισκόταν μπροστά με 66-64. Η Ελλάδα χρειαζόταν κάτι που έμοιαζε σχεδόν αδύνατο.
Και τότε ακούστηκε μία φράση που έμελλε να γίνει κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού.
«Βάλ’ το αγόρι μου!»
Ο Νίκος Ζήσης κατέβασε την μπάλα στην τελευταία επίθεση, κοίταξε τις επιλογές του και βρήκε τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ο «3D» πήρε την πάσα, σηκώθηκε πίσω από τα 6,25 μπροστά στον Τόνι Πάρκερ και εκτέλεσε.
«Το ’βαλε! Το ’βαλε!»
Ελλάδα – Γαλλία 67-66. Τέλος.
Από το -7 σε 47 δευτερόλεπτα
Για να φτάσει, όμως, η μπάλα στα χέρια του Διαμαντίδη είχε προηγηθεί μια από τις πιο απίθανες επιστροφές της Εθνικής.
Με 47 δευτερόλεπτα να απομένουν, η Γαλλία προηγούνταν 62-55. Απέναντι στην ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη βρίσκονταν ο Τόνι Πάρκερ, ο Μπορίς Ντιαό, ο Αντουάν Ριγκοντό, ο Μικαέλ Ζελαμπάλ και μια ομάδα γεμάτη ποιότητα και εμπειρία.
Η πρόκριση έμοιαζε να έχει χαθεί.
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς, όμως, άρχισε να αλλάζει μόνος του την ιστορία. Η πίεση της Ελλάδας έφερε λάθη, οι Γάλλοι έχασαν βολές και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ένα παιχνίδι που έμοιαζε τελειωμένο απέκτησε ξανά σφυγμό.
Μέχρι που έφτασε η τελευταία κατοχή.
Ο Ντικούδης το είχε… δει πριν μπει!
Υπάρχει και μια εικόνα από εκείνα τα δευτερόλεπτα που σχεδόν χάνεται πίσω από το τρίποντο του Διαμαντίδη.
Τη στιγμή που η μπάλα φεύγει από τα χέρια του «3D», ο Δήμος Ντικούδης έχει ήδη σηκώσει τις γροθιές του.
Δεν περιμένει να δει αν θα μπει.
Πανηγυρίζει πριν η μπάλα φτάσει στο καλάθι.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι παίκτες της Εθνικής γίνονται ένα κουβάρι και η περιγραφή του Βασίλη Σκουντή περνάει πλέον στη συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς.
Το βράδυ πριν από το χρυσό
Μία ημέρα αργότερα, η Ελλάδα νίκησε τη Γερμανία του Ντιρκ Νοβίτσκι με 78-62 και ανέβηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην κορυφή της Ευρώπης.
Για πολλούς, όμως, εκείνο το χρυσό μετάλλιο γεννήθηκε το προηγούμενο βράδυ.
Στα τελευταία 47 δευτερόλεπτα απέναντι στη Γαλλία. Στην πάσα του Ζήση. Στο σουτ του Διαμαντίδη. Στις σηκωμένες γροθιές του Ντικούδη.
Και σε τέσσερις λέξεις που, 21 χρόνια αργότερα, αρκούν ακόμη για να φέρουν ολόκληρο το παιχνίδι μπροστά στα μάτια σου:
